Vrolijke Vakman Ercan Fidanci

“Ja dat herinner ik me nog wel ja. Dat was in 1997. Ik kwam net terug uit Turkije en toen ben ik via een uitzendbureau gaan werken voor Scheer & Foppen Installatietechniek. Bij een aluminiumfabriek in Harderwijk was toen een grote brand geweest en daar moesten toen allemaal nieuwe installaties worden geïnstalleerd. Daar ontmoette ik ook voor het eerst mijn collega’s.”, zegt Fidanci.

Fidanci: “Ik ben begonnen als hulpmonteur, daarna ben ik eerste monteur geworden en nu ben ik onderhouds- en storingsmonteur. Ik doe veel NEN-keuringen, inspecties van installaties en gereedschapskeuringen.”

“Ik heb heel veel veranderingen meegemaakt. De grootste? Nou, ik denk dat er vroeger meer discipline op de werkvloer was. En in die tijd was er meer hiërarchie. Toen was het gewoon werken en luisteren. Nu is dat een beetje anders. Dat is positief en negatief. Kijk, nu geef ik dit interview, maar dat had in die tijd niet zomaar gekund, mijn chef verwachtte gewoon dat ik werkte. Wat er ook is veranderd is dat nu iedereen bereikbaar is, want we hebben telefoons. En vroeger mochten we geen auto’s mee naar huis nemen, nu wel.”, aldus Fidanci.

Fidanci lachend: “Ik had een keer storingsdienst en toen werden we gebeld door de woningbouwvereniging. Die meldde dat er een storing was op een bepaald adres. We kregen een telefoonnummer en dat heb ik toen gebeld. Ik vroeg toen wat er aan de hand was, om wat voor storing het ging. Nou, die mevrouw vertelde mij dat zij helemaal geen stroom had. Ik vroeg haar toen waar ze woonde en toen ze mij haar adres gaf zei ze ‘dat is dichtbij Turkse Moskee!’. Ik vroeg haar toen hoe ze wist dat ik Turks ben, maar dat wist ze helemaal niet, ze vertelde gewoon altijd dat ze ‘dicht bij de Turkse Moskee’ woont omdat het een richtpunt is. Dat was al grappig, maar nog niet alles.

Toen ik bij deze mevrouw thuiskwam bleek er kortsluiting te zijn geweest. Ik heb de zekering vervangen en gevraagd hoe die kortsluiting was ontstaan. Bleek dat ze een lampje had opgehangen aan de hand van een beschrijving uit 1969! Ik heb maar even uitgelegd dat het tegenwoordig wat anders gaat.

En het leukste moet nog komen. Deze mevrouw bleek een wekelijkse column voor de lokale krant te schrijven. Zij heeft toen alles wat ik samen met haar heb besproken en wat ik voor haar had gedaan in zo’n column gezet en in de krant gepubliceerd. Ze heeft dat wel verteld hoor, maar ik zag het pas toen een collega de column meenam naar SFI. SFI heeft het toen ook nog gepubliceerd. De directeur van toen, Aart Foppen, zei toen nog tegen me dat ik opeens een bekende Harderwijker was geworden.”