Van militair naar monteur

‘Haha, dat klinkt misschien als een gekke stap, van defensie naar de installatietechniek, maar voor mij voelde het niet zo. En ik heb het goed naar mijn zin. Nooit gedacht dat het loodgietersvak zo breed is ook.’

‘Ik ben echt iemand van bouwen draaien, merk ik. Zo’n renovatie/verduurzamingstraject waar we nu op zitten, is dan toch weer heel anders. Maar ik vind alles eigenlijk wel leuk. Van een volledig tracé leidingwerk aanleggen tot het openleggen van een dak en aansluiten van een combiketel… Kom maar door.’

‘Als ik kijk naar vroeger? Niet zo heel veel eigenlijk. Ja, ik ging toen voornamelijk naar school, maar heb zodra het kon altijd al veel ernaast gewerkt – zo’n 30 uur in de week. Verder is er natuurlijk wel wat meer ritme, nu ik elke dag om 7 uur op de zaak moet zijn. Absoluut.’

‘Ja, prima. Het ligt er natuurlijk ook aan hoe je jezelf opstelt, hoe je met elkaar omgaat is niet per se leeftijdsafhankelijk. Uiteraard merk je hier en daar soms wel wat verschil tussen jong en oud – en kan ik vooral qua kennis en expertise nog veel van de ervaren monteurs leren – maar zo in de omgang merk je eigenlijk vrij weinig van leeftijdsverschil. Alhoewel ik denk dat het werk voor onze jongere generatie wel veel makkelijker is, dan dat zij het vroeger hadden.’

Waar zit ‘m dat in dan?
‘Naast het feit dat we nu gewoon beter gereedschap hebben, denk ik dat de oudere generatie over het algemeen veel harder en meer heeft moeten werken. En altijd maar door.’

‘Ik zou hierna heel graag mijn elektrapapiertje willen halen. En verder heb ik nog wel dromen en doelen, maar daarvan verdwijnt er ook weleens een van het lijstje en komt er weer een andere voor in de plaats.’

Vertel?
‘Sowieso ooit een eigen bedrijf, dat zou ik wel mooi vinden. En de wereld ontdekken. Maar misschien word ik wel onderwaterlasser, wie weet. Ik ben nog jong (19), het kan nog alle kanten op.’

Peter heeft talloze verhalen. “Een keer werd ik met een Rolls Royce opgehaald voor mijn pensioenfeest. Maar toen we naar huis wilden, was de Rolls ineens weg. Sta je daar… Moest ik alsnog met iemand anders mee terug”. Hij lacht: “Dat soort dingen vergeet je nooit meer”. Luca maakte onlangs iets geks mee in een hoogwerker. “We stonden negen meter hoog toen iemand van de opdrachtgever per ongeluk de afzuiginstallatie op blazen zette in plaats van zuigen. We kregen een wolk zaagsel over ons heen. Iedereen lachen natuurlijk. En ook de collega’s op kantoor wisten ervan, want de opdrachtgever vond het zo komisch dat hij hen heeft gebeld”.

Luca kijkt vooruit. “Ik wil mijn opleiding afronden, ervaring opdoen en misschien later ook loodgieterswerk erbij leren. Hoe breder je inzetbaar bent, hoe beter en bij SFI moedigen ze dat ook zeker aan. Ook wil ik vooral meer vastigheid, normale uren kunnen draaien om dan zo ook thuis iets te kunnen opbouwen”.

Peter heeft een mooie boodschap voor aanstormend talent: “Wees vriendelijk, wees aardig en ga je diploma’s halen.” Zijn eigen ervaring spreekt boekdelen: “Ik heb ze ook allemaal”.

Het verhaal van Luca en Peter is een prachtig voorbeeld van de familiaire sfeer die SFI kenmerkt. We zijn trots op de loyaliteit van onze medewerkers, die zich soms over meerdere generaties uitstrekt. Bij SFI zijn we niet alleen collega’s, we zijn een familie. We zorgen voor elkaar, zowel op als buiten het werk en ook na een lange en trouwe dienstverbandperiode blijven we verbonden.

We hebben onlangs onze pensionarissen mogen verwelkomen op een speciaal uitje naar het Zuiderzeemuseum. Het was een dag vol herinneringen ophalen, nieuwe verhalen maken en de banden aanhalen. Want ook nadat je allang bent afgezwaaid bij SFI, blijf je er nog steeds bij horen. Eenmaal SFI’er, altijd SFI’er!